"Prawie siostry" - Maria Ulatowska

"Czekała na miłość swojego życia. Nie, nie chodziło o żadnego narzeczonego ani nawet o kandydata na narzeczonego. Weronika miała sześćdziesiąt dwa lata, co oczywiście teoretycznie nie wykluczało narzeczonego. Ale tylko teoretycznie, bo w praktyce Weronika twierdziła, że ta sfera życia już dawno za nią - i bardzo dobrze! Miłością życia pani Nowaczyńskiej był Karol, syn nieżyjącej siostry, dziecko, które wychowała po jej śmierci, to jest od dnia, w którym Lolek ukończył dziesięć lat, bo to właśnie w jego urodziny obydwoje Koźmińscy, rodzice chłopca, zginęli w wypadku samochodowym."

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wyd:2014

Stron:357

Kraj:Polska

Aleksandra, Teodora i Jolanta. Trzy przyjaciółki z liceum, nierozłączne, przez wszystkich nazywane Te Trzy. Jedna za drugą wskoczyłaby w ogień, W dniu zakończenia roku dziewczyny obiecują sobie, że cokolwiek by się działo, co pięć lat będą się spotykać w swoim ulubionym miejscu. Co prawda mają zamiar się widywać, w końcu mieszkają w jednym mieście, lecz i tak zabezpieczają się na przyszłość. Czy uda im się w dorosłym życiu utrzymać przyjaźń?

Weronika to starsza pani, która jest kierowniczką schroniska dla zwierząt. Pewnego dnia, jako wolontariuszka, trafia do niej Teodora, która jest weterynarzem. Okazuje się, że praca w schronisku oraz przyjaźń ze starszą panią, stają się dla Teosi w pewnym momencie jej życia ogromną podporą. Jednocześnie siostrzeniec pani Weroniki jest sprawcą niezgody pomiędzy przyjaciółkami. Losy wszystkich połączą się ze sobą, tworząc fabułę dla tej książki.

Wydarzenia w książce podzielone są na trzy czasy, poszczególne czasowe części dzielą się na historie danych bohaterów.Od szczegółów na temat ulic, kamienic, placyków itp. miałam kompletny mętlik w głowie. Jako że nie znam  Bydgoszczy, w którym to mieście toczy się opowieść, wszelkie szczegóły były mi zupełnie obojętne i spokojnie mogłabym się bez nich obejść. Język powieści jest prosty i lekki. Pomimo kilku dość dramatycznych wydarzeń książka nie jest ciężką lekturą i nie skłania do refleksji. Bohaterów jest multum. Czasami zastanawiałam się po co niektórzy z nich są w ogóle wprowadzani. Główni bohaterowie są plejadą różnych osobowości, co niektórzy strasznie mnie denerwowali, zwłaszcza Karol, siostrzeniec Weroniki, sprawca całego zamieszania. Tak naprawdę w całej książce najbardziej zaciekawiła mnie historia Weroniki, którą zresztą bardzo polubiłam. 

Co dostajemy w książce pani Ulatowskiej. Przede wszystkim jest to książka o przyjaźni na całe życie. Takiej, o której każdy z nas w skrytości ducha marzy, lecz rzadko kto ma okazję jej doznać. Po drugie jest to książka o miłości. O miłości wielkiej, pierwszej, trwającej latami, miłości niszczącej, miłości spełnionej, zawiedzionej, chorej. Jeśli nie znasz Bydgoszczy jest to także przewodnik po mieście:)

Kończąc książkę czułam się lekko zawiedziona. Owszem, historie poszczególnych osób czytałam z zaciekawieniem, jednak fabuła mnie nie wciągnęła, nie porwała, nie sprawiała, że nie mogłam się oderwać. Czasami czułam się zmęczona czytaniem. Historia nie jest zła, jednak jak dla mnie mało wyrazista. Nie wzruszyłam się, nie byłam wściekła, nie śmiałam się. Zwyczajnie nie wywoływała we mnie żadnych uczuć.

Oczywiście lektury nikomu nie odradzam. Może to ja jestem dziwna:) Dla fanek powieści obyczajowych prawdopodobnie książka będzie ciekawa.

Polacy nie gęsi....

Czytamy powieści obyczajowe

Wyzwanie biblioteczne

Europa da się lubić

 

"Sierżant" - Miroslav Žamboch

"No, rzeczywiście nas nie bagatelizowała. Dziewięćset pięćdziesiąt na nas dwóch, to nie jest niewielka przewaga. Pomyślałem, że wieczorem moje miecze będą kompletnie stępione. Parsknąłem śmiechem i żołądek wrócił na swoje miejsce."

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wyd:2005

Stron:361

Kraj:Czechy
Opisałam również: "Łowcy"






 Prawie rok temu przeczytałam po raz pierwszy książkę tego autora i bardzo mi się spodobała. Postanowiłam więc, że od czasu do czasu sięgnę po jakąś jego książkę, no i trafił się "Sierżant". Muszę przyznać, że "Łowcy" byli bardziej w moim guście, książki wojenne jakoś mnie szczególnie nie pociągają. Byłam jednak ciekawa, jak może wyglądać batalistyczna fantastyka. No i wiem:)

Akcja książki toczy się praktycznie w jednym miejscu, to znaczy w okolicach pięciotysięcznego Joudzou, położonego na północno-wschodniej części wspólnoty czterech krajów. Świat wykreowany przez autora to świat, w którym panuje Królowa, władająca czterema zjednoczonymi państwami. Cały teren położony poza tymi krajami, to Ziemia Niczyja, na której panuje Chaos. Nie wiadomo jakie stwory tam zamieszkują, nie wiadomo, czego się można tam spodziewać. Wiadomo tylko, że wejście na te tereny jest bardzo niebezpieczne. Czas, w jakim toczy się opisana historia nie jest dokładnie podany, można jednak wywnioskować, że ponad sto lat wcześniej wydarzyła się jakaś katastrofa, w wyniku której świat się zmienił. Mamy tu do czynienia z bronią, jaką można spotkać także u nas, karabiny, pistolety, miecze. Mamy też czołgi, które są napędzane parą. Większość broni jest ulepszona przez magię, każdy żołnierz posiada magiczną osłonę. Większość rannych i umierających można bardzo szybko uzdrowić, czy wręcz cofnąć zza grobu.

Głównym bohaterem powieści jest sierżant Lancelot, który służy w karnej kompanii. Kompania karna składa się z mężczyzn, którzy zostali wcieleni do wojska za ciężkie przestępstwa, siłą rzeczy więc służą tu największe zabijaki. W skład drużyny Lancelota oprócz towarzyszy broni wchodzi też zwiadowca odznaczający się telepatią, lekarz posiadający magiczne uprawnienia oraz czarodziej, który czuwa nad bezpieczeństwem misji i żołnierzy. Lancelot to zwykły facet, bez większych aspiracji, posiadający jednak cechę, która daje mu ogromną przewagę w walce, mianowicie nigdy się nie poddaje. Poza tym jest świetnie wyszkolonym zabójcą, silnym, szybkim, wytrzymałym. Co ciekawe, jest również człowiekiem uczciwym, szanującym zasady, lubiącym, by wszystko odbywało się z zachowaniem przyzwoitości. Walczy, bo chce przeżyć.
W zesłaniu na tą misję coś się Lancelotowi nie podoba, i słusznie, bo okazuje się, że zagrożony jest cały pięciomilionowy świat, który chce zgładzić Ciemna Dama. Zaczynają się dziać dziwne rzeczy, martwi powstają, magia osiąga zbyt wysoki próg, oddawane są ofiary z ludzi. Na Lancelota zaczynają polować jego właśni żołnierze. Sierżant ma do pomocy jedynie kobietę, którą pokochał i czarownika, którego uratował.

Już na samym początku książki mamy przyjemność znaleźć się na polu walki, a z czasem akcja tylko przyspiesza. Pełno tu scen walki, trupów, rozlanej krwi i skutków magii. Znalazło się także miejsce na miłość, co mnie trochę zaskoczyło, lecz sprawiło, że Lancelot stał się bardziej ludzki. Połączenie scen batalistycznych ze scenami używania magii dało całkiem fajny efekt, nie jest to jakoś przekombinowane. Do tego wszystkiego dochodzi wątek kryminalny, gdyż Lancelot próbuje odnaleźć mordercę małej dziewczynki oraz znaleźć zdrajców - czarodziei, chcących zniszczyć teraźniejszość. O świecie, w którym dzieje się akcja szczerze mówiąc niewiele się można dowiedzieć. Mamy tutaj wyrywek tego świata i tylko on jest opisany dokładniej.

Całościowo książka mi się podobała, choć nie jest to mój ulubiony gatunek literacki. Historia Lancelota wciągnęła i chociaż nie zawsze podobało mi się jego zachowanie, to kibicowałam mu do końca. Dodatkowo niektóre rozdziały zilustrowane są fajną, trochę przerażającą grafiką, co pozwala się bardziej wczuć w klimat toczącej się walki. Czy książka jest dobra? Nie wiem, nie czytuję zbyt często tego typu książek. Mi się podobała, chociaż podeszłam do niej z dużą dozą niepewności. Jak dla mnie całkiem niezła historia, okraszona krwawymi scenami walki, urozmaicona o wszechobecną magię, może nie wnosząca nic do mojego życia, ale jako rozrywka całkiem fajna lektura.

W 200 książek dookoła świata -Czechy
Wyzwanie biblioteczne
Gra w kolory - wrzesień (brązowy)
Czytam fantastykę

"Zadra" - Ali Knight

"Podpłynęła do brzegu i zobaczyła niewyraźny, ciemny obiekt unoszący się na wodzie. Początkowo myślała, że to pień drzewa, ale po chwili się uśmiechnęła. Był to ogromny, dmuchany krokodyl z basenu. Cudownie. Zaczęła szykować się do skoku, jak gdyby była australijskim łowcą przygód zagubionym na Ziemi Arnhema, który toczy walkę na śmierć i życie z ogromnym gadem...

Zabawka była zbyt ciężka. I obracała się.

Nicky nagle poszła pod wodę wraz z przedmiotem. Zupełnie się tego nie spodziewała i wydostanie się na powierzchnię kosztowało ją sporo wysiłku. Zaczęła się szamotać, gdy pasma wodorostów zaplątały się wokół jej szyi, łaskocząc niepokojąco ramiona i twarz. Przebiła się na powierzchnię ze zduszonym okrzykiem, podczas gdy przedmiot przechylał się raz po raz w rytm jej histerycznych ruchów. Było tak ciemno, że nie była w stanie dojrzeć, co unosiło się tuż przed nią na wodzie.Ogarnęła ją panika. Alarm samochodowy znowu zaczął wyć ze wzmożoną siłą. zganiła się za irracjonalny strach i zmusiła do dptknięcia nieznanego przedmiotu. Była pewna, że dzięki temu stanie się realny, zrozumiały i niegroźny. Pasma wodorostów ponownie owinęły się wokół jej palców.

Tym razem była pewna, że to włosy."

Tytuł oryginału: The First Cut

Wydawnictwo: Hachette

Rok wyd:2013

Stron:365

Kraj:Wielka Brytania








Lato, willa z basenem, trzy przyjaciółki doskonale się bawiące z okazji trzydziestych urodzin Grace. Nagle włącza się alarm samochodowy. Jedna idzie do domu po papierosy, druga sprawdzić samochód, trzecia wskakuje do jeziora, by się ochłodzić. Doskonale zapowiadający się wieczór kończy się, gdy Nicky natyka się w wodzie na zwłoki przyjaciółki, z którą przed chwilą piła drinka. Szok jest ogromny i ogromna jest strata.
Pięć lat po owych wydarzeniach Nicky nadal opłakuje przyjaciółkę, lecz teraz towarzyszy jej mąż, mąż, który był również mężem zamordowanej Grace. Rozpacz i żałoba połączyła dwie osoby, które najbardziej kochały i opłakiwały kobietę. W ich małżeństwie nie dzieje się jednak najlepiej. Greg ucieka w pracę a Nicky coraz częściej czuje się niekochana. Kiedy więc poznaje w samolocie przystojnego, młodego Adama, wyraźnie nią zainteresowanego, sprawia jej to ogromną przyjemność. Znajomość ta zapoczątkuje serię zdarzeń, która doprowadzi do rozwiązania śmierci Grace, ujawni sekrety jej męża, odsłoni prawdziwe oblicza kilku osób.


Książka Ali Knight sprawiła mi miłą niespodziankę. Niby banalny pomysł, nierozwiązane morderstwo, związek oparty na żałobie, sekrety sprzed lat. Autorka jednak nie poszła na łatwiznę i zrobiła z fabuły istny scenariusz filmowy. Czego tu nie ma? Porwanie,  szantaż, płatny morderca, brawurowe ucieczki. Nicky okazuje się kobietą z ikrą, która walczy o swoje życie i wbrew wszystkiemu udaje jej się w końcu rozwiązać zagadkę śmierci przyjaciółki. Akcja w książce mknie iście zabójczo, wprowadzenie nowych bohaterów budzi chaos, jednocześnie dając rozwiązanie. Ciekawe postaci, wartka akcja, nietypowe rozwiązania a co najważniejsze, nie udało mi się zgadnąć, kto zabił. Nawet mi to nie przyszło go głowy, a to ogromny plus tego typu książek. Książka zapowiadająca się na babski, lekki kryminał, okazała się wciągającym, dobrze napisanym thrillerem.


Z literą w tle
Wyzwanie biblioteczne
Europa da się lubić

"Uśpienie" - Marta Zaborowska

"Na pierwszym planie pojawiła się znajoma twarz dziewczynki, ale nie była już wesoła ani spokojna. W jej oczach o kształcie migdałów odbijał się strach i ból. Kamera odjechała kilka metrów od dziecka i wtedy zobaczyli, że dziewczynka leży na wznak ułożona na białej folii i wije się, próbując rozerwać taśmy, którymi jest przywiązana do czegoś, co znajduje się poza kadrem."

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wyd:2013

Stron:476

Kraj:Polska







 Pewnego dnia z podwarszawskiej kliniki psychiatrycznej ucieka pacjent, który lada dzień miał być sądzony za bezczeszczenie zwłok. Lasota to człowiek bardzo niebezpieczny. Inteligentny, podstępny, ze sporą charyzmą. Wychowany w domu, gdzie przemoc była codziennością, sam stał się bezwzględny. Kiedy w dwa dni po jego ucieczce ofiarą brutalnej napaści staje się lekarka zatrudniona w klinice, pierwszym podejrzanym zostaje oczywiście Lasota. Poszukiwania zbiega nie przynoszą efektów, szpital trzęsie się od podejrzeń i plotek, zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Ordynator Artur Maciejewski jest zdeterminowany, by jak najbardziej wspomóc policję w poszukiwaniach Lasoty, zwłaszcza, że pobita, a późnej zamordowana lekarka była bliska jego sercu.
Do sprawy Lasoty zostaje przydzielona Julia Krawiec,młoda podkomisarz, dla której ta sprawa ma być szansą na powrót do stałej pracy. Julia bowiem żyje w zawieszeniu. Nie jest jej lekko. Kiedyś była policjantką odnoszącą spektakularne sukcesy, jednak sukces i prywatne komplikacje rzuciły ją w szpony nałogu, w wyniku czego została zawieszona w pracy. Teraz, jako niepijąca alkoholiczka, rozwódka, samotna matka kilkulatki, próbuje stanąć na nogi. Idzie jej dość kiepsko, dlatego sprawa morderstwa w klinice jest dla niej dużą szansą. Wraz z córką przeprowadza się do małej miejscowości pod Warszawą, by przejąć prowadzenie dochodzenia. Dużą pomocą okazuje się właśnie ordynator, z pomocą którego Julia coraz bardziej zaczyna się zbliżać do prawdy.

W książce jest całkiem sporo akcji, trup się ściele gęsto a od podejrzanych wprost się roi. Przypomina to niezły chaos, niestety chaos ten jest pełen nieścisłości. Fabuła jest mocno zakręcona, raczej marne szanse, by ktoś wpadł na motyw zabójstw, choć osoba mordercy była dla mnie jasna dość szybko. Ciężko mi jednoznacznie ocenić tę książkę. Dlaczego? Może dlatego, że to debiut, może dlatego, że jest całkiem wciągająca a jednocześnie w moim odczuciu brak jej klimatu. Jak dla mnie zbyt pokrętne motywy, zachowania niektórych bohaterów bardzo mało wiarygodne. Rozumiem, że Julia ma być postacią niewyidealizowaną, ale jej zachowanie jako matki w pewnym momencie po prostu nie trzyma się kupy, i rację przyzna mi chyba każda matka. Relacje pomiędzy innymi policjantami, ich gapiostwo i brak zawodowej ikry przechodzi w książce wszelkie pojęcie. Oto bowiem zostaje zamordowana lekarka a policja nawet nie zachodzi do niej do domu, by poszukać jakichkolwiek poszlak. Nie, to doktorek, tylko przypadkiem znajdując klucze od domu Anny, postanawia przeszukać jej mieszkanie. Oczywiście klucze znalazł w gabinecie Anny, który był wcześniej przeszukiwany przez policję. Takich perełek jest sporo i niestety dla kogoś, kto czytuje dużo kryminałów, takie rzeczy bardzo rzucają się w oczy.

Reasumując. Powieść nie jest zła. Dla kogoś, kto nie czyta zbyt często kryminałów,może okazać się całkiem wciągająca i zawiła. Dla mnie lektura okazała się średnia. Niezbyt polubiłam główną bohaterkę, niektóre sytuacje były dla mnie absurdalne a brak odpowiedniego klimatu, pomimo wciągającej akcji, sprawił, że nie zostałam porwana przez autorkę.

Napisałam tą notkę i postanowiłam poczytać inne opinie. Jestem w mniejszości, co mnie zbytnio nie zdziwiło:) Książka ma prawie same pozytywne recenzje, więc proponuję, by każdy sam się przekonał o jej wartości.
A tak abstrahując, to ciągle się zastanawiam nad tytułem. Dlaczego "Uśpienie"? Nie mam pojęcia.

Polacy nie gęsi... 
Kapitanm Żbik & Skandynawowie 
Gra w kolory 
Wyzwanie biblioteczne 
Czytam opasłe tomiska 
Europa da się lubić 

"Wyspa nagich kobiet" - Inger Frimansson

"Śrubokręt w jego dłoni, krótka, żółta rękojeść,

śrubokręt w jego 

uniesionej do ciosu dłoni.

Jak wszedł niczym w masło, jak rozległ się charkot,

jak urwał się

i ucichł."

Tytuł oryginalny: De nakna kvinnormas õ

Wydawnictwo: Bachmann 

Rok wyd:2012

Stron:383

Kraj: Szwecja







Skończyłam. Siedzę i myślę, i jedyne co mi przychodzi do głowy to niezbyt inteligentne...Hmmm.... niewiele.
Zastanawiam się cały czas czy ta książka mi się podobała.

Głównym bohaterem książki jest Tobias, mężczyzna koło czterdziestki, od dwóch lat związany z pewną bibliotekarką, która ma nadzieję na stały związek. Tobias niedawno odniósł sukces, bowiem wydał powieść kryminalną, dzięki której stał się rozpoznawalny. Teraz jest w trakcie wymyślania fabuły do nowej książki, lecz okoliczności zmuszają go do powrotu w rodzinne strony. Jego ojciec miał wypadek, zbliża się pora oporządzania owiec, których hodowlą się zajmuje. Tobias jest potrzebny do pomocy. Wraz z macochą Sabiną, jej niedorozwiniętym synem Adamem oraz wynajętym pracownikiem Hardym udają się na Wyspę Nagich Kobiet, by spędzić stado na tratwę i przeprawić na drugi brzeg. Na wyspie dochodzi do incydentu, który powoduje ogromną niechęć Tobiasa do Hardy'ego, jednak prawdziwy horror rozegra się dopiero wtedy, kiedy Sabinę i Tobiasa poniosą emocje.

Akcja w książce toczy się powoli i ospale. Powoli poznajemy bohaterów, ich codzienność, obawy i nadzieje. Nie można tutaj mówić o jakimś napięciu, jednak powieść ma w sobie trochę mrocznego klimatu, który narasta, zwłaszcza wtedy, gdy rzecz tyczy uczuć Tobiasa.
Co mi się podobało? Przede wszystkim obraz powoli narastającego szaleństwa, jakie ogarnia Tobiasa. Poczucie winy, strach, panika, niemożność normalnego życia po uczynku, jakiego się dopuścił. Powolna degradacja. Podobał mi się również sposób przedstawienia historii, poznajemy zarówno myśli Tobiasa, jak i Sabiny, Marity, ojca Tobiasa a nawet Adama.
Całościowo książka jednak wypada dość kiepsko. Wiadomo kto, wiadomo jak, wiadomo dlaczego. Jedyne czego nie wiadomo, to czy sprawa się wyda. I o to się rozchodzi w całej fabule. Dość monotonnie, przewidywalnie, motyw znany jak świat.
Jeśli jednak lubisz obserwować jaki wpływ na normalnego człowieka może wywrzeć nienormalny czyn, to zapraszam do lektury, bo akurat to jest bardzo dobrze opisane. Lektura nie przyprawiła mnie o żywsze bicie serca, nie pochłonęła mojej uwagi całkowicie, jednak zainteresowała mnie na tyle, by bez bólu ją skończyć.

Kapitan Żbik & Skandynawowie
Grunt to okładka
Wyzwanie biblioteczne
Europa da się lubić