"Cień pamięci" - C.J. Clark

"Jest już poza

północną granicą

szaleństwa

gdzie wykopała

mały grób

dla rzeczywistości.

                                        L.Storm"

Tytuł oryginału: When color fades.

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wyd:2013

Stron:376

Kraj:Stany Zjednoczone








 Chyba nikt z nas na co dzień nie zastanawia się nad istotą pamięci. Kimże byśmy się stali, gdybyśmy nagle zaczęli zapominać o podstawowych rzeczach w naszym życiu? Zapomnieć o tych, których najbardziej kochamy? Wydaje się niemożliwe. A jednak. Choroba Alzheimera to chyba jedna z najbardziej przerażających mnie chorób. Nikt z nas nie chce być na starość obciążeniem dla swoich dzieci. Chcę wierzyć, że nie będę, mam nadzieję, że do końca będę w stanie być dla nich jakimś wsparciem.

Główna bohaterka tej książki nie miała takiej szansy. Choroba podstępnie zakradła się do jej życia, powoli kradnąc rzeczywistość i wspomnienia. Annabelle zachorowała dość wcześnie, bo w wieku 52 lat była już od jakiegoś czasu chora. Dzięki miłości i opiece męża, chorobę udało się utrzymać w tajemnicy nawet przed ich córką. Dopiero śmierć Stanleya sprawiła, że Lily dostrzegła dziwne zachowania matki. Córka przez dłuższy czas rozchwianie matki brała za efekt żałoby po ukochanym mężu, jednak z czasem musiała spojrzeć na wszystko realnie i przyznać, że matka wymaga całodobowej opieki nie z żalu, lecz przez chorobę.

Annnabel i Lily przez całe życie łączyły dość trudne relacje. Ojciec był buforem pomiędzy kobietami, kimś, kto miłością i wsparciem łączył ich wszystkich w rodzinę. Lily nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego matka jest dla niej taka surowa, wymagająca i oschła. Zazdrościła innym koleżankom dobrych relacji z matkami, tęskniła do możliwości szczerej rozmowy z kimś, kto powinien być dla niej w każdej chwili wsparciem. Nie doczekała się tego nigdy. Śmierć ojca była dla młodej kobiety wielkim dramatem, jednak opieka nad matką, którą jednocześnie kochała i nienawidziła, stała się czymś ponad jej siły.

Czerwone pudełko - rzecz, która stała się obsesją Annabell, stało się rzeczą, która być może wyjaśni zachowanie matki wobec córki. Zachowane pamiątki z przeszłości, w momencie, kiedy kobieta nie ma już żadnych wspomnień, stanie się pomostem pomiędzy matką a córką, szansą na wybaczenie, szansą na nowe życie.

Oprócz dwóch głównych bohaterek poznajemy także kilka innych ciekawych osób, między innymi Clancy, pielęgniarkę z oddziału dla chorych na Alzheimera, Pearl, taksówkarkę, która pojawia się w życiu kobiet w najbardziej potrzebnych momentach, czy Tess, przyjaciółkę Lilly z dziecięcych lat.
Bohaterowie w książce są bardzo dobrze, realistycznie przedstawieni. Wraz z Annabell zaczynamy czuć zagubienie, niepokój, zakłopotanie a później całkowite zaplątanie. Wraz z Lily stajemy się opiekunem człowieka, który jest całkowicie nieobliczalny. Wraz z Clancy wyruszamy na oddział szpitalny, gdzie poznajemy pacjentów, dla których świat przestał istnieć i oni przestali istnieć dla świata. Niesamowicie odmalowany świat choroby, która przeraża każdego.

Powieść pani Clark jest opowieścią  nie tylko o chorobie Alzheimera, lecz chyba przede wszystkim o wybaczeniu. O sile wspomnień i wadze pamiątek. O wielkim oddaniu, miłości, relacjach pomiędzy matką i córką. O błędach, które powielamy, o szaleństwie, goryczy i wielkiej tragedii.
Rewelacyjnie napisana, absolutnie świetna książka dla każdego. Wzruszająca, szarpiąca za serce, pięknie podana opowieść, przeplatana chwytającymi za serce wierszami., zawierająca w sobie dramat, tajemnicę i sceny, przy których zaciska się gardło. Polecam.

Ciekawe, czy to boli - żyć,

I czy spróbować musieli,

A gdyby wybór dał im ktoś,

Czy umrzeć by nie woleli.

         Emily Dickinson

Czytamy powieści obyczajowe
Gra w kolory (Październik - szary)
Czytam literaturę amerykańską
Wyzwanie biblioteczne

"Obietnica mroku" - Maxime Chattam

"Echo wystrzału unosiło się jeszcze nad zatoką.

Rubis upadła z nogami dziwnie skrzyżowanymi, jej szczątki leżały u jego stóp w rażąco nienaturalnej pozycji.

Czerwony, gąbczasty ochłap ześlizgnął się po prawie jazdy, które Brady nadal trzymał w wyciągniętej ręce, i plasnął miękko o ziemię. Krew zamazała zdjęcie, tworząc włóknistą maskę. Kobieta, która patrzyła w obiektyw, osoba, której oficjalny dowód istnienia trzymał w dłoni, była już tylko istotą o roztrzaskanej czaszce.

Brady skamieniał.

Zacisnęły mu się szczęki. Ręka zawisła w pół ruchu. Mózg odmawiał posłuszeństwa, nie chciał przetwarzać docierających do niego informacji."

Tytuł oryginału:La promesse des tenebres.

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wyd:2012

Stron:468

Kraj:Francja





Prozę Maxima Chattama znam już od dość dawna. Czasami były to spotkania udane, czasami mniej udane, a czasami znakomite, jak na przykład w Trylogii zła. To tam właśnie poznałam policjantkę Annabel O'Donnel, kobietę szczerze oddaną swojej pracy, zgłębiającą prawdę za wszelką cenę. W "Obietnicy mroku" spotkałam się z nią ponownie, chociaż jej rola jest tutaj bardziej w tle. Głównym bohaterem tej książki jest bowiem jej mąż Brady.

Brady to dziennikarz, pracujący na własny rachunek wolny strzelec. Sam wybiera sobie tematy, sam je realizuje, sam znajduje nabywców. Po ukończeniu ostatniego reportażu Brady wraca z Hiszpanii do domu. Czuje lekkie wypalenie, nie ma pomysłu na następny temat. Jednak najbardziej doskwiera mu brak ekscytacji seksualnej, czuje, że czegoś mu brakuje w związku z żoną. Jego myśli krążą wokół braku pożądania, nie jest zadowolony sam  z siebie, czuje się  rozczarowany swoimi myślami, kocha żonę i nie chciałby jej stracić. Jednak, gdy przyjaciel daje mu namiar na dziewczynę grającą w filmach pornograficznych, Brady pod pretekstem poszukiwań nowego tematu, umawia się z Rubis. Dziewczyna już od samego początku go fascynuje. Piękna, seksowna, melancholijna a jednocześnie wyuzdana. To spotkanie zaważy na dalszych losach naszego bohatera, bowiem Rubis, na jego oczach, strzeli sobie prosto w twarz.
Wstrząśnięty mężczyzna ucieka z miejsca zdarzenia informując policję anonimowym telefonem o zwłokach samobójczyni. Postanawia nie przyznawać się żonie, policjantce, do tego, czego był świadkiem, i na własny rachunek dowiedzieć się, dlaczego ta młoda dziewczyna posunęła się do takiego czynu.

Annabel wraz ze swoim partnerem Jackiem dostaje sprawę niezidentyfikowanych zwłok młodej kobiety. Jej mąż zatem musi być bardzo ostrożny, by nie zostać rozpracowany przez policję. Poszukiwanie prawdy rzuci Brady'ego w rejony zakazane. Pozna świat porno od podszewki, z wszystkimi jej brudami. W poszukiwaniu Plemienia, grupy odpowiedzialnej za zniszczenie życia niejednej dziewczyny, Brady uda się do Krainy Oz mieszczącej się w podziemiach Nowego Jorku. Pozna smak ryzyka, żądzy mordu, strachu, obrzydzenia, niezdrowego pożądania, obrzydliwych perwersji, by na końcu odkryć coś, co całkowicie go załamie.

Książka "Obietnica mroku" to książka bardzo dosadnie i brutalnie napisana. Autor nie bawi się w owijanie w bawełnę, nazywa rzeczy po imieniu, odkrywa najgorsze ludzkie instynkty. Co niektóre opisy są bardzo perwersyjne i obrzydliwe, wręcz chore. Dlatego też książka nie dla każdego się nadaje. Wiele razy nie zgadzałam się z decyzjami bohatera, czasami jego zachowanie uważałam za beznadziejne, lecz dzięki temu bohater stał się bardziej ludzki, rzeczywisty. Niektóre momenty w książce trudno się czytało ze względu na drastyczne opisy gwałtów czy morderstw, a teoria wyznawana przez Plemię dotycząca seksualności mężczyzn przyprawiała o gęsią skórkę.

"Obietnica mroku" to książka bardzo klimatyczna, ciężka, mroczna. Obiecuje mrok i go daje. Postaci Plemienia wykreowane na wampiry, geneza ich powstania, sposób ich zachowania, wszystko to dodaje smaczku i mroku poszczególnym wydarzeniom. Zejście do piekieł, jakimi są podziemia miasta, opisy, jakie temu towarzyszą, wszystko to stwarza niesamowity klimat książki. Brutalne sceny, choć nie każdemu przypadną do gustu, bardzo pasują do całości historii i dodają jej brutalnego realizmu.
Ponieważ ja mam czasami takie chore potrzeby, by czytać brutalne opowieści, książka bardzo mnie wciągnęła i uważam ją za świetny thriller. Fabuła, akcja, bohaterowie - wszystko mi tu grało.

Pod hasłem
Wyzwanie biblioteczne
Czytam opasłe tomiska

"Iskra" - Amy Kathleen Ryan

" Ze schowka technicznego nieco przed nim wystawała czyjaś stopa w ciężkim bucie. Podszedł ukradkiem, nie odrywając oczu od buta. Czekał na najmniejsze poruszenie, które zmusiłoby go do ucieczki. Noga jednak nawet nie drgnęła. Pchnął drzwi i zobaczył leżącego na podłodze Harveya Markema - chłopaka, który dotąd pilnował jego celi."

Tytuł oryginału:Sky Chasers. Spark.

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wyd:2013

Stron:407

Seria: Gwiezdni wędrowcy II

Kraj:Stany Zjednoczone
Opisałam także: "Blask"





Dwa bliźniacze statki: Nowy Horyzont i Empireum. Oba zmierzają do Nowej Ziemi, miejsca, w którym wybrane osoby rozpoczną nowe życie. Przewożą przeróżne gatunki roślin i zwierząt, by zasiedlić tą nieznana sobie planetę. W pierwszej części pt."Blask" byliśmy świadkami porwania dziewcząt, wymordowania i uwięzienia dorosłych z Empireum, buntu i ucieczki dziewcząt, pod przywództwem Waverly. Widzieliśmy walkę o władzę na Empireum, na którym pozostawieni samym sobie, Kieran i Seth, walczyli o to, kto powinien kierować resztą złogi i statkiem. W rezultacie "Blask" kończy się, gdy Seth ląduje w areszcie, Kieran zamienia się w nawiedzonego następcę Anne Mather a Waverly próbuje pogodzić się ze stratą wszystkich dorosłych.

Akcja "Iskry" toczy się głównie na Empireum. Okazuje się, że wraz z ucieczką dziewcząt, na prom dostał się ktoś z Nowego Horyzontu. Na statku znajduje się terrorysta, który uwalnia z aresztu Setha, zabija jego kolegę Maxa i kieruje cała uwagę na Setha jako winnego sabotażów. Cała załoga zajmuje się tropieniem terrorysty, Kieran próbuje odzyskać posłuch załogi, Waverly zajmuje jedynie myśl o odbiciu rodziców z Nowego Horyzontu. Z Kieranem kontaktuje się także przywódczyni Nowego Horyzontu, Anne Mather, by negocjować uwolnienie dorosłych oraz zawrarcie pokoju. Czy jest to możliwe? Co tym razem knuje Anne? Czy uda się młodym ludziom zapobiec utraceniu statku?
O tym musicie przeczytać sami.
Co do bohaterów, to nic się nie zmieniło. Wiodącą postacią w tej części jest Kieran Setha jest jakby mniej a Waverly przez większość czasu zachowuje się dość denerwująco. Akcja toczy się powoli, przyspieszając lekko w niektórych momentach. Musze powiedzieć, że pierwsza część bardziej mi się podobała, ale to chyba norma przy drugim tomie:) Zakończenie zmusza do oczekiwań na część trzecią, zwłaszcza, że rzecz tyczy Setha, którego lubię najbardziej.

Z literą w tle 
Pod hasłem 
Czytam fantastykę 
Czytam literaturę amerykańską 
Wyzwanie biblioteczne 
Czytam opasłe tomiska 

"Kwietniowa czarownica" - Majgull Axelsson

"Na wspomnienie bólu czuje pieczenie w oczach. Palce to był zawsze finałowy numer Astrid. Ze łzami euforii, z pianą na ustach przewracała Christinę na podłogę i przyciskając jej piersi kolanem, siłą prostowała jeden z palców zaciśniętej kurczowo dłoni. Na sekundę w mieszkaniu zalegała cisza, Asrid unosiła głowę i węszyła, a Christina wstrzymywała oddech, próbując zawczasu stłumić krzyk..."

Tytuł oryginału: Aprilhäxan

Wydawnictwo: WAB

Rok wyd:2002

Stron:492

Kraj:Szwecja

Na wstępie muszę powiedzieć, że książka jest literaturą dość trudną, poruszającą ciężkie tematy, lecz naprawdę świetną.

Podczas lektury poznałam kilka kobiet, bo jest to książka głównie o kobietach, których losy są smutne a niekiedy tragiczne. Głównymi bohaterkami opowieści są trzy kobiety, przybrane siostry, które los połączył  w dzieciństwie. Wszystkie trafiły do domu zastępczego, który prowadziła ciocia Ellen.Tak więc poznajemy Christinę, Margaretę i Birgittę. Każda z nich jest inna, ma inny temperament, inne przeżycia za sobą, inne wymagania wobec życia.
Christina trafiła do domu Ellen, gdyż jej matka lubowała się w poniżaniu i niszczeniu córki. Gdy Christina miała pięć lat, matka podpaliła jej łóżeczko i dźgnęła nożem sąsiadkę, która próbowała ją ratować. Od tej pory Christina przestała mówić, uważała się za kogoś gorszego, była zastraszona i nienormalnie grzeczna. To w domu Ellen, przy rozgadanej Margarecie i troskliwej opiekunce udało jej się wyjść ze skorupy na tyle, by żyć normalnie. Skończyła szkołę, została lekarzem, wyszła za mąż, wychowała dzieci. Czy coś z przeszłości zostało w jej psychice?
Margareta znalazła się u Ellen już jako małe dziecko. Nie zna swoich rodziców, została porzucona i znaleziona tuż po urodzeniu, w pralni. Dopóki była z ciocią Ellen, nie czuła się niechciana, nie odczuwała potrzeby, by poznać prawdę. Margareta również ułożyła sobie życie. Została fizykiem, ma stałego partnera, chociaż ma trudności z utrzymaniem dłuższych związków. Jest najbardziej optymistyczna z całej trójki.
Birgitta została odebrana matce, gdyż ta notorycznie piła i zaniedbywała dziewczynkę. Pomimo tego Birgitta bardzo kochała matkę i chciała się nią opiekować. Gdy trafia do Ellen jest zła, rozgniewana, pełna nienawiści. Potajemnie chodzi do starego mieszkania, chociaż matki w nim nie ma. Tylko ona nie potrafiła sobie ułożyć życia. Pije, ćpa, chodzi spać z każdym. Jest włóczęgą pomieszkującym byle gdzie i byle jak.
Na życie dziewczynek, pomijając ich rodziców, ogromny wpływ ma wypadek opiekunki, która pewnego ranka dostaje wylewu. Christina trafia z powrotem do niezrównoważonej matki, Margareta ląduje w domu pewnego zamożnego małżeństwa a Birgitta ląduje w domu dziecka, z którego i tak zaraz ucieka.
A kim jest Ellen, ta cudowna kobieta, która postanowiła dać dom obcym dzieciom? Ellen to ofiara szwedzkiego prawa obowiązującego w czasach jej młodości. Urodziła chore dziecko, ciężko dotknięte porażeniem, które w ramach prawa zostało jej odebrane. Jako matka nie miała prawa się nim zajmować a nawet odwiedzać go w szpitalu. Takie dzieci uważane były wówczas za niedorozwinięte psychicznie i całkowicie bezużyteczne.
Desiree poznajemy już na samym początku opowieści, bo to ona jest katalizatorem wszystkich zdarzeń. Jej życie to koszmar. Czuje, myśli, jak normalny człowiek, jednak jest uwięziona w swoim ciele. Porozumiewa się z otoczeniem tylko dzięki komputerowi i zamocowanemu do niego ustnikowi. Dmuchając w ustnik może rozmawiać z ludźmi. Ma jeszcze jedną niezwykłą cechę. Potrafi wnikać w ciała zwierząt i ludzi, dzięki czemu zaznaje przeżyć dla niej niedostępnych. Dzięki tej umiejętności zakłóca życie "sióstr", zmusza je do retrospekcji, sprawia, że kobiety wreszcie zaczynają ze sobą rozmawiać.

Jak pisałam na początku, książka nie jest lekka. Porusza wiele trudnych tematów począwszy od znęcania się nad dziećmi, poprzez rozpacz, miłość, nadzieję, upadek, bezdomność, poczucie winy, alkoholizm, na chorobach psychicznych skończywszy. Wpleciony wątek magiczny nadaje całej historii smaczku. Przy lekturze jest się nad czym zastanawiać. Sprawa podejścia do osób upośledzonych fizycznie budzi ogromny sprzeciw. Portrety psychologiczne bohaterek są nakreślone niesamowicie spójnie i szczegółowo, poznajemy ich losy, ich myśli, ich nadzieje. Przy tak trudnych tematach książkę się czyta niesamowicie szybko, co zawdzięczamy kunsztowi pisarskiemu autorki, świetnie operującej słowami.

Cała książka należy raczej do tych smutnych. Niewiele tu miejsca na śmiech czy radość. Losy bohaterek są smutne, przygnębiające i budzące żal. Książka ogromnie mi się podobała, jedna z lepszych i wartościowszych książek, jakie ostatnio czytałam. Polecam.

Z literą w tle

Czytamy powieści obyczajowe

Wyzwanie biblioteczne

Czytam opasłe tomiska

Europa da się lubić

"Partials. Częściowcy" - Dan Wells

"Brooklyn zaskoczył Kirę licznymi wieżowcami. Manhattan zszokował ją, bo nagle owe wieżowce wydały się małe. Wyspa Manhattan była górą z metalu i betonu tak wysoką, że zdawała się podtrzymywać chmury. U jej podstawy ciągnął się dywan zieleni - parki, drzewa, trawniki, które dawno wykroczyły poza swe granice i zagarnęły chodniki i jezdnie. "

Tytuł oryginalny:Partials

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wyd:2012

Stron:415

Tom I

Kraj:Stany Zjednoczone







Wyspa Long Island, miejscowość East Meadow. Najmłodszy obywatel - 14 lat. Liczba ocalałej ludności - ok. 40 tys. Czas akcji: 11 lat po zagładzie.
W czasie zagłady Kira miała pięć lat. Niewiele pamięta ze starego świata, jedynie postać ojca i urywkowe migawki ze swego dziecięcego życia. Jako jedna z nielicznych odpornych osób przeżyła zarazę, stając się tzw. dzieckiem zarazy. Teraz ma szesnaście lat i pracuje w szpitalu, przy badaniach nad wirusem RM, którego w żaden sposób nie daje się zneutralizować. Wciąż umierają nowo narodzone dzieci. Wciąż kolejne matki przechodzą przez dramat, by za kilka miesięcy powtórzyć scenariusz. W świecie Kiry istnieje bowiem nakaz rodzenia dzieci. Każda dziewczyna, która ukończy osiemnaście lat ma obowiązek zajścia w ciążę. Kira coraz trudniej znosi śmierć noworodków, jako idealistka, nie może się pogodzić z tym, że w żaden sposób nie może pomóc. Kiedy w ciążę zachodzi jej najlepsza przyjaciółka, Kira jest załamana. Postanawia, że jakimś cudem uratuje jej dziecko a przy okazji ocali całą ludzkość.

Wydawałoby się, że przy tak małej liczbie ludzi, wśród nich będzie panował pokój. Nic bardziej mylnego. Większość ocalałych zamieszkała w miejscowości East Meadow, część ludzi natomiast postanowiła żyć w miejscach nie podlegających rządom miasta, na małych farmach. W samym mieście rządzonym przez Radę Senatorów również pojawiają się niesnaski. grasują buntownicy,zwani Głosem, którzy nie godzą się z panującymi Senatorami. Przede wszystkim nie podoba im się Ustawa Nadziei, zmuszająca młode dziewczyny do przymusowego rozrodu. Kiedy rozchodzą się pogłoski o planowanym obniżeniu wieku dziewcząt, niezadowolenie ludzi wzrasta. Zwyczajnym obywatelom zagrażają więc ciągłe napaści buntowników, z każdym umarłym noworodkiem gaśnie nadzieja na uratowanie ludzkości, a gdzieś tam, za wodą żyją Częściowcy, którzy są winni wszystkiemu, co ich spotkało.

Kim są Częściowcy? To oczywiście twór ludzki, który obrócił się przeciwko swemu stwórcy. Zostali powołani do życia przez firmę genetyczną. Ich zadaniem było wygranie wojny z Chinami. Dzięki genetycznemu ulepszeniu są silniejsi, sprawniejsi, wytrzymali na ból, ich rany same się goją, potrafią porozumiewać się poprzez feromony. Są bronią doskonała, którą stworzyli ludzie, by unicestwić innych ludzi. Częściowcy wyglądają jak zwykli ludzie, lecz nimi nie są. Zostali jednak niedocenieni. Mają swoje uczucia. I to te uczucia w pewnym momencie kazały im się zbuntować przeciwko człowiekowi. Dlaczego nie dobili reszty ludzi zamieszkujących małą wyspę?

Prawdziwa akcja w książce rozpoczyna się w momencie, kiedy Kira wpada na pomysł, by schwytać jednego z Częściowców i zbadać jego fizjonomię. Uważa ona, że to w ich organizmie znajduje się rozwiązanie zagadki wirusa dziesiątkującego dzieci. Wraz z przyjaciółmi wyrusza na niebezpieczne tereny Częściowców, stając się jednocześnie przestępcą w swoim świecie.

Kira to młoda dziewczyna, która musiała dojrzeć zbyt szybko. Przepełniona jest idealizmem, pragnieniem naprawiania świata, ratowania ludzkości i utrzymaniem pokoju. Wierzy, że uda jej się znaleźć lekarstwo, zanim narodzi się dziecko przyjaciółki. Jest szczera, lojalna, odważna a przy tym kompletnie nie mam pojęcia jak wygląda. Jedyne co wiadomo to fakt, że ma hinduskie pochodzenie. Kira ma chłopaka, Marcusa, z którym jest związana od lat szkolnych, kilka bardzo dobrych przyjaciółek i nianię, która zastępowała grupce dziewczynek rodzinę. Marcus wydawał mi się do pewnego momentu facetem bez "jaj", jednak później przekonał mnie do siebie. Najbardziej wśród bohaterów przypadł mi do gustu Samm, Częściowiec złapany przez Kirę. Postaci w książce są zarysowane dość pobieżnie, nie dowiadujemy się o nich zbyt wiele, zwłaszcza o ich wyglądzie czy przeszłości. nie przeszkadzało mi to jednak. Świat wykreowany przez autora jest bardzo realistyczny, dobrze odzwierciedlony, zwłaszcza ludzie sprawujący rządy. Nic się nie zmieniło. Żądza władzy, matactwa, konspiracja, spiski, kontrola, kłamstwa na każdym kroku. Wypisz, wymaluj, nasz rząd:)

Powieść Dana Wellsa czytało mi się bardzo dobrze. Podzielona na trzy części pozwala się zorientować w czasie, każda z części dotyczy innego etapu działań. Język przystępny i lekki, opisy dokładne, bohaterowie różnorodni i ciekawi. Zostałam wciągnięta w wir wydarzeń dokumentnie i kibicowałam bohaterom w każdej chwili. Nie brakuje tu scen walki, zwrotów akcji, minimalnie jest zarysowany wątek miłosny, co bardzo mi odpowiadało. Świat wymyślony przez autora zaintrygował mnie na tyle, że na pewno sięgnę po część drugą.

Napisane dla

Zapraszam.

Gra w kolory
Czytam opasłe tomiska
Czytam fantastykę
Czytam literaturę amerykańską