"Przebudzenie. Łatwopalni II" - Agnieszka Lingas-Łoniewska

"Berniemu kurczyło się serce z żalu i ze współczucia. Jednocześnie czuł napad wściekłości przez to wszystko, co musiała przeżywać ta dziewczyna. I zrozumieć, że jest mu ona coraz bliższa, zależy mu na niej, chce być przy niej i obronić ją przed całym paskudztwem tego świata. Prosta oczywista prawda nadeszła nagle i przyjął ją jako coś, czego przecież się spodziewał."

Wydawnictwo: FILIA

Rok wyd:2014

Stron:279

Kraj:Polska

Opisałam również: "Łatwopalni" , "W szpilkach od Manolo"

 

Druga część "Łatwopalnych" przynosi nam długo oczekiwane rozwiązanie sprawy Moniki i Jarka. I chociaż, jak można było przewidzieć, wszystko kończy się happy endem, to autorka nie omieszkała jeszcze troszeczkę w ich historii namieszać. Co ciekawe, w tej części książki poznajemy bohatera, który występuje w zupełnie innej trylogii "Zakręty losu". Przyznam się, że nie czytałam, natomiast Lucas wzbudził moją ciekawość i postanowiłam, że chyba sięgnę po jego historię. Ciekawe, czy taki cel przyświecał autorce, by wzbudzić zaciekawienie wprowadzonym bohaterem i namówić do przeczytania innych swoich książek? Jeśli tak, to jej się udało:)

Moim ulubionym bohaterem stał się Bernie, którego historia dopiero się zaczyna, i podejrzewam, że w trzeciej części będzie on bohaterem głównym wraz z Sylwią, która, co wcale mnie nie dziwi, nie może się mu oprzeć.Dla niewtajemniczonych powiem, że Sylwia to najlepsza przyjaciółka Moniki i kobieta, która zmaga się na co dzień z życiem u boku męża alkoholika. Natomiast Bernie to najlepszy przyjaciel Jarka, mężczyzna niegdyś mocno zraniony przez kobietę, nieufny, niewikłający się w długotrwałe związki, zapalony fan motorów żyjący z pracy własnych rąk.

Zawiązuje się tu również ciekawy wątek romantyczny pomiędzy byłym chłopakiem Moniki, Grześkiem, a policjantką prowadzącą sprawę uprowadzenia Moniki. Tak, tak...Monika zostanie porwana.

Akcja książki nadal dzieje się na Dolnym Śląsku, nadal jest malowniczo i życiowo. Nadal jest wciągająco i ciekawie. Oczywiście cała ta historia jest mocno przewidywalna, jednak styl autorki sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko i nie ma szans na popadnięcie w nudę. Pani Agnieszka ma swoich fanów i swoich przeciwników. Ja jestem gdzieś pośrodku. Czytałam już ciekawsze i lepiej napisane książki, jednak nie mogę odmówić autorce talentu do wciągania w swój świat.

Polacy nie gęsi....

Czytamy powieści obyczajowe

Grunt to okładka

Wyzwanie biblioteczne
Europa da się lubić
Czytam opasłe tomiska 

"Długie lato w Magnolii" - Grażyna Jeromin-Gałuszka

"Właściwie to nawet nie wiedział, jak tu trafił. Całe popołudnie szukał miejsca, gdzie kilkanaście lat temu liczył ptaki. Zjechał w jakąś boczną drogę (zresztą, na Boga, znalazł się w miejscu, gdzie są wyłącznie boczne drogi) i w pewnym momencie zobaczył wielką drewnianą otwartą bramę w kształcie arkady, z wyblakłym, nabazgranym na kartonie napisem "Magnolia". Knajpa? Noclegownia? Wszystko jedno, pomyślał, czując ssanie w żołądku, coś trzeba zjeść."

Wydawnictwo: Prószyński i s-ka

Rok wyd: 2014

Stron:396

Kraj:Polska

Opisałam też: "Magnolia"

 Ostatnio mam szczęście do czytania drugich części. Tym razem miałam przyjemność po raz drugi wejść do świata pani Grażyny, która akcję swej powieści umiejscowiła w Bieszczadach. Ponownie zetknęłam się z ciekawymi osobowościami, jakimi są prowadzące pensjonat kobiety, ponownie mogłam się uśmiać przysłuchując się ich rozmowom. 

Pozornie historia opowiedziana w tej części wygląda jak kopia poprzedniej. Mamy pensjonat położony gdzieś wśród bieszczadzkich gór, na uboczu, z dala od głównych traktów. Mamy cztery całkowicie różniące się charakterem, a jednak wspaniale się uzupełniające, kobiety po przejściach. Mamy Tuśkę, która jest gadatliwą, wścibską, bardzo sympatyczną i dzielną dziewczynką. I mamy zagubionego, szukającego sensu w życiu mężczyznę, który dziwnym trafem odnajduje drogę do Magnolii i zostaje tam na dłużej. Jednak pomimo wyraźnych podobieństw, historie opowiedziane w tych dwóch książkach są zupełnie inne.  Zapomniałabym o jeszcze jednym podobieństwie. Obie książki absolutnie zaskakują swoim zakończeniem.

Poprzednim razem poznaliśmy historię Filipa, którego obecność wywarła niezatarty wpływ na życie kobiet z pensjonatu. Tutaj pozostaje on tylko wspomnieniem. Cała historia dotyczy tym razem Maurycego, niespełnionego pisarza, który będąc świadkiem brutalnego zabójstwa na stacji paliw, postanawia wyruszyć w podróż sam nie wie dokąd. Trafia oczywiście do Magnolii. I zostaje. 

Opowieść o Maurycym jest napisana w dwóch perspektywach czasowych. Mamy Maurycego, który dopiero przyjeżdża do pensjonatu i poznaje ich lokatorów. I mamy Maurycego zamkniętego w celi po jakiejś rozróbie, który opowiada swoją wersję wydarzeń policjantowi. Ciekawy zabieg, który sprawia, że obie opowieści świetnie się uzupełniają, łącząc wątki obyczajowe z wątkami kryminalnymi. Rodzi się w nas ciekawość, jak doszło do tego, że Maurycy wylądował w celi? A koniec opowieści totalnie zaskakuje, co jest ogromnym plusem.

Książkę można czytać bez znajomości "Magnolii", jednak warto zacząć od początku, by lepiej zrozumieć bohaterki. Podobnie jak "Magnolia", "Długie lato w Magnolii" bardzo mi się podobało. Autorka potrafi świetnie snuć swoje opowieści, wplatając w nie zabawne dialogi i życiowe mądrości. Jej historie mają jakiś cel, sprawiają, że zaczynasz się zastanawiać, nie pozostawiają obojętnym.  Grażyna Jeromin-Gałuszka pokazuje swoimi książkami, że literatura obyczajowa może być lekka, przyjemna a jednocześnie pouczająca i zaskakująca. 

Polacy nie gęsi....

Czytamy powieści obyczajowe

Grunt to okładka

Wyzwanie biblioteczne

Europa da się lubić 

 

"Zamek z piasku" - Magdalena Witkiewicz

" - Marek, Ewa jest w ciąży! - Zaczęłam przy obiedzie.

- O! A to się Jacek ucieszy. - Roześmiał się. - Nici z całonocnych imprez przy wódeczce...Ale czas się ustatkować. Tak jak my, kochanie. Na każdego przyjdzie pora.

- Może też byśmy się zdecydowali? - zapytałam nieśmiało."

Wydawnictwo: FILIA

Rok wyd: 2013

Stron:281

Kraj:Polska

Weronika i Marek to małżeństwo prawie doskonałe. Znają się od dzieciństwa, są dla siebie tymi pierwszymi ukochanymi. W dorosłym życiu są parą, która świata poza sobą nie widzi. Lubią spędzać czas w swoim towarzystwie, nie mają kłopotów ani łóżkowych, ani materialnych. On jest prawnikiem, ona asystentką dyrektora. Mają kilku przyjaciół, lecz ich świat kręci się głównie wokół domu. Do szczęścia brakuje im tylko dziecka. I właśnie decyzja o poczęciu dziecka staje się dla nich początkiem końca. Bowiem Weronice nie udaje się zajść w ciążę. Co miesiąc młoda kobieta przeżywa kolejne rozczarowanie, co miesiąc ma nową nadzieję. Jej życie zaczyna się obracać tylko wokół tematu ciąży. Pożycie małżeńskie zaczyna się sprowadzać do mechanicznej czynności wykonywanej w określonym czasie, konkretnego dnia. Zaczynają się od siebie oddalać. On zaczyna uciekać z domu w pracę. Ona jest zrozpaczona tym, że on nie rozumie jej pragnienia. W końcu Weronika poznaje Kubę. Zaczynają się maile i historia toczy się utartym torem. Jak skończy się opowieść o Marku i Weronice?

Opowieść pani Witkiewicz dość mocno mnie wciągnęła. Napisana w pierwszej osobie pozwala nam poznać całą historię od strony Weroniki. Lekki styl i ciekawie poprowadzona narracja sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko. Dodatkowym plusem są maile pomiędzy Kubą a Weroniką, które pozwalają nam poznać głębsze uczucia kobiety, a także spojrzenie na sprawę od strony mężczyzny. Bohaterowie budzą sympatię, dialogi nie ociekają sztucznością, a temat jest jak najbardziej na czasie. Trochę zabrakło mi głębi w tej książce, jednak uważam, że jest to bardzo fajna powieść dla kobiet, które lubią się trochę powzruszać.  Mnie wprawdzie tylko raz ruszyło, ale ja twarda jestem:)

"Zamek z piasku" to opowieść o miłości niedoskonałej, lecz bardzo silnej. To opowieść o przyjaźni, nadziei, marzeniach i trudnych powrotach. To opowieść o życiu.

Polacy nie gęsi...

Z literą w tle

Czytamy powieści obyczajowe

Wyzwanie biblioteczne

Europa da się lubić

"Kolęda dla umarłych" - Patrick Dunne

"Jej ciało wyglądało jak osmalony i poskręcany w ogniu metal. Lecz gdy sięgnęłam i dotknęłam jej dłoni, skóra była jak mokra rękawiczka, namokła od śniegu, którym bawiłam się w dzieciństwie. I właśnie w tym momencie zaczął padać drobny śnieg, przysypując czarną ziemię i kobietę wgniecioną w jej wnętrze."

Tytuł oryginalny: A Carol for the Dead.

Wydawnictwo: VIZJA PRESS&IT

Rok wyd: 2006

Stron:368

Kraj:Irlandia

 

 

 

 

 

Akcja książki rozgrywa się w miasteczku położonym w Irlandii. Główną bohaterką jest Illaun Bowe, która zajmuje się archeologią. Kiedy na bagnach rozpoczynają się prace budowlane, operator koparki wykopuje zwłoki kobiety. Jako, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że kobieta nie żyje już od bardzo dawna, na konsultacje zostaje przysłana Illaun. Jak się okazuje kobieta padła ofiarą potwornego morderstwa, a smaczku dodają znalezione obok niej szczątki dziecka. Illaun po usłyszeniu wyników badań jest coraz bardziej zaciekawiona i postanawia rozwiązać zagadkę śmierci biednej kobiety. Musi jednak stawić czoło rozwścieczonemu właścicielowi działki, na której ten postanowił zbudować hotel, a prace archeologiczne zastopowałyby jego inwestycję. W sprawę zamieszane są także zakonnice, sprawa robi się coraz bardziej tajemnicza, zwłaszcza w momencie, kiedy właściciel działki zostaje zamordowany w identyczny sposób jak znaleziona kobieta. Illaun odnosi wrażenie, że ktoś ją obserwuje, że zaczyna jej zagrażać coś bardzo niebezpiecznego. Jednak jest już za późno, by się wycofać.

To tyle, jeśli chodzi o fabułę. Co do samej książki, to powiem, że nie czytało mi się jej lekko. Niewiele tu akcji, za to sporo opisów i to dość drobiazgowych. Klimat irlandzkich bagien wedle mojej oceny oddany jest dość sprawnie, mnożące się  tajemnice i narastająca atmosfera zagrożenia, budują ciekawą otoczkę dla prowadzonego śledztwa. Policjantów tutaj jak na lekarstwo, główną dochodzącą do sedna sprawy jest Illaun. Powoli, krok po kroku, podążamy za panią archeolog, by odkryć, co przydarzyło się dawno temu, a ma wpływ na teraźniejszość.

Książka raczej dla fanów powoli snujących się opowieści,  drobiazgowo prowadzonego dochodzenia do prawdy ukrytej przed wielu laty.

Pod hasłem

Czytam kryminały

Wyzwanie Kryminalne

W 200 książek dookoła świata - Irlandia

Europa da się lubić

Nierecenzyjny - Czy Wam się zdarzyło?

Od jakiegoś czasu nurtuje mnie jedna kwestia. Na pewno każdy z Was organizował u siebie jakiś konkurs, w którym wygraną była książka. I na pewno nikomu z Was nie muszę tłumaczyć, jaką radość sprawia molowi książkowemu wygranie książki w konkursie. Dostanie książki, zwłaszcza takiej, o jaką się walczy w konkursie, wprawia w doskonały nastrój. Oczywiście sprawia też, że z niecierpliwością czekamy na przesyłkę. Mam zatem do Was pytanie. Czy zdarzyło się Wam, że wygraliście książkę, która nigdy do Was nie dotarła?
Ja organizowałam konkurs tylko dwa razy,a ale za każdym razem dużą radochę sprawiało mi wysyłanie książek do osób, które wygrały. Wiedziałam, że będą z niecierpliwością czekały na nagrodę, więc wysyłałam je zawsze tak, by mieć pewność, że dojdą do właściciela.

 W ciągu półtora roku brałam udział w wielu konkursach, jednak wygrać udało mi się tylko w czterech ( a może aż w czterech?:)) Za każdym razem byłam przeszczęśliwa, że wygrałam. W dwóch wypadkach książki dotarły do mnie bez żadnych przeszkód. W dwóch kolejnych natomiast po książkach nie ma śladu. W jednym przypadku osoba, u której wygrałam książkę stwierdziła, że książkę wysłała ( było to dwa miesiące temu). W drugim przypadku ( była to wygrana od autora) miałam dostać mail z zapytaniem o adres i niestety to by było na tyle:(
Ciekawi mnie, po co organizować konkurs, skoro później zostawia się wygranego bez jakiejkolwiek informacji.  Przytrafiło Wam się kiedyś coś takiego? A jeśli tak, to zrobiliście coś, by sytuację wyjaśnić?

Właściwie to nie wiem, po co piszę ten post. Chyba musiałam to z siebie wyrzucić, bo poczułam się szczerze rozczarowana tym, jak niektórzy traktują swoje zobowiązania. Bo chyba organizowanie konkursu jest pewnym zobowiązaniem. Jak myślicie?

Co niektórzy cieszą się zapewne długim weekendem (ja do tych szczęśliwców nie należę), więc życzę dobrej zabawy i mnóstwa relaksu:)