"Zagłuszyć krzyk" - Neil White

"Pchnął ją na plecy, z rękami skutymi z tyłu, wolną dłonią zaczął po omacku zgarniać ściółkę. Zacisnęła zęby, ale siłą rozwarł jej usta i wepchnął do środka trochę ziemi i liści, zanim sięgnął po więcej; wbił to najgłębiej jak się dało. Szeroko otworzyła oczy, szarpnęła się, kaszląc i krztusząc się.

To samo robił między jej nogami, wpychał ziemię, kamienie, ściółkę."

Tytuł oryginalny: Cold Kill

Wydawnictwo:Amber

Rok wyd:2013

Stron:350

Kraj:Wielka Brytania









Pierwszą ofiarą mordercy, trzy tygodnie wcześniej, padła córka jednego z policjantów. Tym razem zamordowana kobieta okazuje się córką miejscowego gangstera. Czy te dwie kobiety może coś łączyć? Wydaje się, że nie ma żadnego punktu zaczepienia. Do śledztwa zostaje przydzielona Laura, która dopiero od niedawna znowu pracuje w wydziale do spraw zabójstw. Praca jest dla niej bardzo ważna, dni, kiedy pracowała w patrolu, na szczęście odejdą w niepamięć. Ma nadzieję, że nie popełni błędu przy swojej pierwszej sprawie. Dość kłopotliwy dla policjantki jest związek z Jackiem, który pracuje jako reporter. Szybko okazuje się, że to właśnie Jack pomoże policji w śledztwie, gdyż ktoś zaczyna wysyłać do niego maile. Być może morderca. Policjantom nie ułatwia poszukiwań fakt, że wokół sprawy kręci się również ojciec zamordowanej dziewczyny, Dan, szef firmy ochroniarskiej, człowiek, który ma opinię zdolnego do wszystkiego. Dan postanowił, że nie odda mordercy w ręce sprawiedliwości i sam wymierzy odpowiednią karę. Sprawa rusza z miejsca dopiero wtedy, gdy ginie pewien emerytowany psycholog dziecięcy. Więcej napisać nie mogę, by nie spoilerować.

Kim jest człowiek, który w tak brutalny sposób pozbawia młode kobiety życia? Co nim kieruje? Chęć zaspokojenia seksualnego, choroba psychiczna, może zemsta? Zanim bohaterowie odnajdą odpowiedzi na te pytania, sami staną się celem. Ile ofiar pochłonie ta sprawa?

Kryminał, podobno oparty na prawdziwej historii, jest napisany językiem lekkim, dość wciągającym i niestety w pewnym momencie opowieść staje się przewidywalna. Zbyt szybko poznajemy tożsamość mordercy, chociaż autor w pewnym momencie skutecznie wprowadza czytelnika w błąd.
Postać mordercy poznajemy już w pierwszym rozdziale, wprawdzie nie wiadomo jeszcze kim jest naprawdę, lecz mamy możliwość poznania jego myśli i czynów. Sceny zbrodni są dość mocne, lecz bez przesady. Postaci Laury brakowało moim zdaniem trochę głębi, natomiast Jack, który właściwie poprowadził całe śledztwo jest dość dobrze przedstawiony. Akcji nie można nic zarzucić, nie ma większych przestojów, pod koniec trzyma w napięciu. Nie jest to może najlepszy kryminał, jaki czytałam, jednak moim zdaniem dość dobry. Czyta się błyskawicznie.

Wyzwanie biblioteczne
Europa da się lubić

"Malownicze. Wymarzony dom" - Magdalena Kordel

"- Sama rozumiesz, kotku, przyjaciele też są ważni, a w tygodniu zwykle nie mają tyle czasu co ja - mówił, zostawiając talerz na stole i posyłając jej z przedpokoju całusa. Zanoszenie naczyń do zlewu, nie mówiąc już o zmywaniu, uważał za czynności wybitnie niemęskie."

Wydawnictwo: Znak

Rok wyd:2014

Stron:391

Kraj:Polska









Madeleine, zwana Magdą, od dwóch lat jest zaangażowana w związek, który nie ma przed sobą przyszłości. Sama nie wie, czemu jeszcze w nim tkwi, z przyzwyczajenia, lęku przed samotnością, bo miłością tego nazwać nie może. Nosi się więc z zamiarem zerwania, problemem jest natomiast to, że Grzegorz jest również jej szefem. Pewnego dnia Magda wchodzi do biura, zastaje szefa w niedwuznacznej sytuacji z nową sekretarką i problem rozwiązuje się sam. Rzuca i jego, i pracę. Jest w komfortowej sytuacji, gdyż za sprawą tajemniczego krewnego z Francji na jej konto co miesiąc wpływają pieniądze. Pieniądze, których do tej pory nie ruszyła, ma więc spore zabezpieczenie finansowe. Kobieta, jak to kobieta, musi, po prostu musi, omówić swoje poczynania z najlepszą przyjaciółką. Tak więc, Magda udaje się do Klary. Ta wizyta, oprócz kaca po dwóch winach zaowocuje również nabyciem domu, którego kobieta nie widziała na oczy. I tak Magda trafia do Malowniczego.

Dom, który okazuje się całkiem spory, lecz wymagający znacznego remontu, wkrótce pochłonie Magdę całkowicie, zajmując jej czas, myśli i portfel. Przy okazji okaże się, że Magda przyciąga do siebie ludzi  będących w potrzebie. I tak jej dom stanie się ostoją dla małej Marcysi, podporą dla Julii, przystankiem na dłużej dla Michała. Magda stanie się obiektem zalotów miejscowego żula Miecia, polubi przystojnego proboszcza. Pozna zalety i wady mieszkania w miejscu, w którym każdy wie wszystko o każdym.  Jak się okaże, nie wszystko.

Książka, pomimo lekkości stylu, wielu humorystycznych scen, ma w sobie głębszy przekaz. Rozglądaj się wokół siebie. Reaguj na czyjeś nieszczęście. Bądź człowiekiem, który daje, a nie tylko bierze. Nie kłam, nie zmieniaj faktów, nie wymyślaj nieistniejącego życia. Bądź sobą, i bądź dobry. Pomagaj, jeśli tylko możesz, jutro ty możesz potrzebować pomocy.

Bardzo fajnie napisana powieść dla kobiet, w której wątek przenosin z miasta na wieś, został potraktowany głębiej, odbiega od schematu i wnosi wiele humoru, wzruszeń i nauki.

Europa da się lubić
Wyzwanie biblioteczne
Pod hasłem - domy, chatki i zamczyska + państwa - miasta
Czytamy powieści obyczajowe
Polacy nie gęsi...

"Alicja" - Jacek Piekara

"Zawsze miałem kłopoty z dokładnym tłumaczeniem znaczenia pewnych wyrażeń. Rozumiałem sens zupełnie instynktownie i potrafiłem ich używać, lecz często nie umiałem podać encyklopedycznego wyjaśnienia. Tak jakby w moim mózgu przepaliły się złącza odpowiadające za powiązanie słowa z jego definicją. Zapewne nie były to jedyne złącza, które przepaliły się w moim mózgu."

Wydawnictwo: RED HORSE

Rok wyd:2007

Stron:196

Tom I

Kraj:Polska








To moje pierwsze spotkanie z panem Piekarą i muszę przyznać, że bardzo udane. Co ciekawe jest to jedna z tych książek, które teoretycznie nie mówią o niczym ciekawym i niewiele w niej akcji, lecz pomimo tego niesamowicie wciągają. Z czym tu mamy do czynienia?

Aleks to taki zwyczajny facet koło czterdziestki, niczym szczególnym się nie wyróżniający, oprócz tego, że ma swoje zasady. Mieszka w wynajętym mieszkaniu pozbawionym wygód, większość czasu spędzając nad swoim scenariuszem, w którym od dwóch lat próbuje nanieść odpowiednie poprawki. Siedzi przy biurku, pracuje, obserwuje podwórko za oknem. Od czasu do czasu chodzi do sklepu, czasami też obserwuje z ukrycia pewną dziewczynę, która mu się bardzo podoba. Żyje spokojnie, w cieniu, nie udziela się towarzysko, nie ma stałej partnerki, jego marzeniem jest sprzedanie scenariusza. W jego życiu nastała stagnacja i nic nie zapowiada zmiany na lepsze.

Alicja. Postać dziwna, nietuzinkowa, tajemnicza. Zjawia się pewnego dnia na progu domu Aleksa, by przeprosić go za rozbitą szybę. I jej wizyty stają się normą. Trzy krótkie dzwonki i Aleks już wie, że odwiedziła go Alicja. Problem polega na tym, że dziewczyna ma tylko czternaście lat. Ich przyjaźń z boku wygląda dość podejrzanie. Aleks w niedługim czasie zauważa, że w jego życiu zaczynają zachodzić zmiany.
Udaje mu się umówić z dziewczyną, którą obserwował. Człowiek, który zalazł mu za skórę ginie w wypadku. Jego scenariusz wreszcie zostaje zauważony.
Kim tak naprawdę jest Alicja?

W książce niewiele się dzieje. więc w czym tkwi szkopuł? Otóż bardzo podobał mi się klimat książki, otoczka tajemnicy i mistycyzmu. Cały czas odczuwałam leciutkie napięcie i czekałam na to, co się wydarzy. Poza tym kreacja bohaterów jest świetna. Historia Aleksa zawiera w sobie także sporo cech humorystycznych,  wiele spraw daje do myślenia a w głównym bohaterze można się doszukać także wielu swoich zachowań.
Jeśli o mnie chodzi, to już wypożyczyłam część drugą, chociaż czytałam, że jest słabsza, to po prostu muszę ją przeczytać:)

Polacy nie gęsi...
Pod hasłem - bez spacji, kropka, imię, homo sapiens
Wyzwanie biblioteczne
Czytam opasłe tomiska

"Przed egzekucją" - Elizabeth L. Silver

"Myślę, że to, czego naprawdę mi brakuje, to widok słońca, które nadal świeci jasno pod wieczór, przebijając się przez płynące niżej chmury. To wydłużone pęknięcie w chmurach, ten blask płynący w dół, wskazujący niczym surowy nauczyciel, informujący wszystkich dookoła, że tak, że to wszystko ma wyższy cel. Nie mówię, że stałam się tu religijna tylko dlatego, że nie mogę już oglądać zachodu słońca. Boże, to byłoby banalne, a ja wolałabym umrzeć, niż sprawiać wrażenie banalnej."

Tytuł oryginalny:THEEXECUTION OF NOA P. SINGLETON

Wydawnictwo: Prószyński Media Sp. z o.o.

Rok wyd:2013

Stron:413

Kraj:Stany Zjednoczone







Noa trafiła do więzienia w wieku 24 lat. Kiedy ją poznajemy siedzi w celi śmierci, od 10 lat czeka na wykonanie wyroku. Poznanie daty swojej śmierci staje się dla niej swoistym oczyszczeniem. Przygotowuje się do śmierci psychicznie, zastanawia się nad tym, jak się zachować, co powiedzieć, co zjeść na ostatni posiłek. Kiedy na pół roku przed egzekucją przychodzi do niej w odwiedziny nieopierzony, młody prawnik z propozycją złożenia wniosku o ułaskawienie, Noa czuje się raczej rozbawiona, niż przepełniona nadzieją. Wie, że nie ma żadnej szansy ani na ułaskawienie, ani na przebaczenie. Jej zdziwienie jest tym większe, kiedy dowiaduje się, że Ollie pracuje dla Marlene - kobiety, która jej nienawidzi, dzięki której znalazła się w więzieniu, i której córkę zabiła. Co się stało, że tak zaciekle walcząca o skazanie Noa na śmierć matka zamordowanej dziewczyny, nagle postanawia walczyć o jej ułaskawienie?

Nie będę opisywała całego biegu wydarzeń, dzięki któremu Noa znalazła się w celi śmierci, bo w odkrywaniu tej prawdy tkwi cała fabuła książki. Zachowanie Noa wydaje się z początku trochę dziwne i niezrozumiałe, jednak poznając całą historię, można choć trochę ją zrozumieć. Przyznam, że niezbyt polubiłam główną bohaterkę i mimo, tego, że czasami było mi jej naprawdę żal, to nie wzbudziła mojej sympatii. Doszłam jednak do wniosku, że ta dziewczyna od początku miała pod górkę, skazana była na porażkę. Dlaczego? Przeczytajcie sami.

Książka pomimo dość ciężkiej tematyki, napisana jest lekkim i dostępnym językiem, dzięki czemu czyta się ją dość szybko, niekoniecznie przyjemnie. Cóż bowiem może być przyjemnego we wspomnieniach kogoś oskarżonego o zabicie młodej, ciężarnej kobiety?

Spodziewałam się po tej lekturze sporej dawki emocji i muszę z bólem przyznać, że jej nie otrzymałam, Choć czytałam z zaciekawieniem, chciałam poznać przyczyny zachowania Noa, to cała historia nie wzbudziła we mnie zbyt wielu wzruszeń.

Z literą w tle
Czytamy powieści obyczajowe
Czytam literaturę amerykańską
Wyzwanie biblioteczne
Czytam opasłe tomiska

"Mroczna wieża IV : Czarnoksiężnik i kryształ" - Stephen King

"Próbowała pamiętać, jak tańczył z nią tej nocy. Próbowała pamiętać ich pierwsze spotkanie na ciemnej drodze. Dzięki, sai, to dobre spotkanie, powiedział i tak, to było dobre spotkanie, mimo wszystko, mimo żałosnego zakończenia wśród ludzi będących przecież jej sąsiadami, których światło księżyca zmieniło w tańczące potwory, mimo bólu, zdrady i tego, co miało nadejść."

Tytuł oryginalny:THE DARK TOWER IV: WIZARD AND GLASS

Wydawnictwo: Albatros

Rok wyd:2003

Stron:815

Kraj:Stany Zjednoczone
Opisałam również: "Christine" , "Podpalaczka" , "Doktor Sen" , "Mroczna wieża I:Roland" , "Mroczna wieża II: Powołanie trójki" , "Mroczna wieża III: Ziemie jałowe" 





Bardzo byłam ciekawa tej części opowieści. Poprzednia skończyła się w takim miejscu, że aż mnie skręcało, żeby sprawdzić, co będzie dalej. Dalsza część rozgrywki z inteligentnym pociągiem, seria zagadek, które wykorzystałam później w domu, ciekawość, jaki etap podróży będzie następny i czy wszyscy dotrwają do końca.
Kiedy nasi bohaterowie wychodzą cało z opresji, lądują w Topece, gdzie Roland w ciągu jednej nocy opowiada im swoją historię. I chociaż King historię młodości Rolanda rozwlekł, jak tylko się dało najmocniej, to czytało mi się ją rewelacyjnie. Może nie od początku, bo muszę przyznać, że początek historii mnie nie wciągnął i nawet odłożyłam książkę na dość długi czas. Jednak na szczęście wróciłam.
Poznajemy Rolanda jako czternastoletniego chłopca, który wraz z dwoma przyjaciółmi zostaje wysłany przez ich ojców do małego miasteczka Hambry. To tam właśnie Roland pokocha Susan, zmierzy się z wygnańcem Jonasem i starą wiedźmą, opętaną przez czarodziejską kulę. Poznajemy przyjaciół chłopaka, którzy są bardzo fajnymi postaciami i jestem niezmiernie ciekawa ich dalszych losów. Opowieść Rolanda jest opowieścią o młodzieńczej miłości, walce dobra ze złem, intrygach, nadziejach, zdradach. Pozwala nam lepiej poznać sposób myślenia głównego bohatera, powód jego smutku i bezmiernej samotności. Nie jest to rzewna historia miłosna, lecz pełna przygód historia o czymś, co mogło stać się piękne, lecz nie zdążyło się spełnić.
King jak zwykle nie uniknął paru dłużyzn, jednak ja mu to zawsze wybaczam, gdyż język, jakim operuje jest tak plastyczny, że czytelnik odnosi wrażenie, jakby znajdował się w środku opowieści. Wykreowany świat jest niesamowicie prawdziwy, pełen szczegółów, drobnych niuansów, nadających światu jeszcze większej głębi.

Po zapoznaniu się z historią Rolanda, cała drużyna przyjaciół zmierzyć się jeszcze musi z przeszkodą, jaką jest zamek, do złudzenia przypominający ten z krainy Oz i nie dać się uwieść Karmazynowemu Królowi.

Rozpoczyna się dalsza część wędrówki...


Czytam fantastykę
Czytam literaturę amerykańską
Wyzwanie biblioteczne
Czytam Kinga
Czytam opasłe tomiska
Z literą w tle