"Piętno von Becków" - Joanna Jax

"Dziedzictwo von Becków" mnie zachwyciło. Styl, język, cała fabuła, przedstawienie bohaterów, wszystko mi w niej pasowało. Dlatego trochę się obawiałam kontynuacji. I początkowo rzeczywiście nie mogłam się wciągnąć. "Piętno von Becków" bowiem ma trochę inny styl niż poprzedniczka. Autorka pokusiła się o dodanie do całej historii wątków sensacyjnych oraz wprowadzenie zupełnie nowych, równie ciekawych bohaterów. Powieść jest przepełniona tajemnicami, namiętnością i przerażającymi opisami z obozu zagłady. Historia przeplata się z teraźniejszością, ukazując, jak ogromny wpływ na nasze zachowanie mają przeżyte tragedie, i jak swoimi dobrymi chęciami możemy zniszczyć komuś życie. Nowi bohaterowie są pełnokrwiści, intrygujący i rewelacyjnie przedstawieni. Pióro autorki chyba nigdy nie przestanie mnie zachwycać. Trzy książki, które miałam okazję przeczytać, sprawiły, że na długie godziny zupełnie odpłynęłam. Pani Jax ma bardzo plastyczny język, cudownie potrafi snuć swoje opowieści a przede wszystkim jej proza jest poruszająca i wzbudzająca skrajne emocje. Dopracowana fabuła, wyraziste postaci, mieszanka miłości, nienawiści, dramatu i szczęścia a w tle opowieść o poszukiwaniu skarbów, intryga mająca swój początek w czasie II wojny światowej, izraelski szpieg i poszukiwanie własnej drogi życiowej oraz kilka naprawdę zabawnych scen. Nie zabrakło również momentów, w których ściskało mi się serce. Cóż mogę powiedzieć. Jestem pod ogromnym wrażeniem twórczości pani Jax i jest pewne, iż przeczytam każdą książkę spod jej pióra. Niezwykła wrażliwość oraz doskonały styl autorki czynią ze mnie jej dożywotnią fankę:)

Wydawnictwo:Videograf SA

    Rok wyd:2016

Stron:384

Kraj: Polska

"Długa droga do domu" - Joanna Jax

Wydawnictwo: Videograf

    Rok wyd:2015

Stron:400

Kraj:Polska

Po przeczytaniu "Dziedzictwa von Becków" doszłam do wniosku, że Joanna Jax jest jedną z najlepszych polskich pisarek. Dlatego też "Długa droga do domu" była książką bardzo przeze mnie wyczekiwaną. I na szczęście po skończeniu lektury mogę jedynie potwierdzić swój wniosek. Dawno nie czytałam książki polskiego autorstwa, która byłaby napisana z takim rozmachem i wyczuciem. Rewelacja.

Joanna Jax w swojej nowej książce przedstawia nam dzieje Antoniny Tońskiej, poczynając od jej dzieciństwa, skończywszy na wieku mocno dojrzałym. Dzieje Tosi przedstawia nam pewna świeżo rozwiedziona kobieta, która na strychu swego nowo zakupionego dworku odkrywa kufer z dziennikami dziewczynki. Lektura tak pochłania kobietę, losy Tosi tak ją wciągają, że nie jest w stanie się od nich oderwać. Dzienniki zmieniają jej życie.

Tosia ma jedenaście lat, kiedy na krótko przed wybuchem II wojny światowej, jej rodzice postanawiają wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. Tym sposobem unikają losu wielu Polaków, wojnę obserwując z bardzo daleka. Matka Antosi jest śpiewaczką operową, która za namową męża aspirującego do miana malarza, porzuca swą karierę i podąża za mężem, by dać mu szansę na rozwój w Nowym Jorku. Rodzinie wiedzie się coraz gorzej. Ojciec Tosi jest rozrzutny, nie ma zamiaru kalać się zwykłą pracą. Matka wszelkimi sposobami próbuje łatać dziury w budżecie, co nie jest proste przy trójce dzieci. Tosia ma bowiem starszego brata, z którym żyje bardzo blisko i młodszą siostrę, z którą nie bardzo się dogaduje. W pewnym momencie rodzina musi skorzystać z pomocy brata ojca, udają się więc na farmę w Teksasie, by tam zacząć wszystko od nowa. I to tam rozpoczyna się dramat Tosi, która zakochuje się w narzeczonym siostry, zachodzi z nim w ciążę, po czym oboje zostają wygnani ze swoich domów. Lądują na Kubie. O dalszych wydarzeniach musicie przeczytać sobie sami. Gwarantuję, że nie będą Was nudziły. Powiem tylko, że los rzuci Tosię w wir rewolucji na Kubie i w Boliwii a jej trzydziestoletnia wędrówka i poszukiwania będą obfitować w wydarzenia krwawe, smutne, lecz także szczęśliwe.

Postać głównej bohaterki jest dopracowana w każdym szczególe. Ta mała dziewczynka, pełna radości, figlarna, skora do zabawy, zamienia się z czasem w kobietę kochającą, zdolną do poświęceń, odważną i czasami przerażającą. W kobietę, która nie cofnie się przed niczym, by odnaleźć utraconego syna. I chociaż powątpiewam w realność jej losów, to opisane są z taką naturalnością, iż czasami miałam wrażenie, jakbym czytała biografię prawdziwej osoby.

Autorka nie ma też problemów z kreowaniem otoczenia. Każde z miejsc, w które zawędrowała Tosia jest opisane plastycznym językiem, pozwalającym poznać jego smak, zapach i wygląd. Podobały mi się opisy Kuby, kiedy to wybucha rewolucja obalająca rządy Batisty. Działanie ruchu oporu, warunki panujące na Kubie wśród ubogich rolników, wzrastająca agresja i nienawiść wobec dyktatorskich rządów. Wszystko idealnie oddające uczucia bohaterów, dzięki czemu można się bardzo wczuć w ich losy.

"Długa droga do domu" to powieść, która nie pozwala o sobie zapomnieć. To historia, która mocno zapada w pamięć. To historia matki, która w nadziei odnalezienia syna w pewnym momencie się totalnie zagubiła, łamiąc wszelkie reguły. To opowieść o młodej kobiecie, która zatraciła się w zakazanej miłości. O kobiecie, która doznała smaku upokorzenia i porażki. O kobiecie, która nie cofnie się przed niczym, by podążać śladami utraconej miłości. O człowieku, który dochodzi do granic wytrzymałości, by znów się podnieść i wyciągnąć z życia wszystko, co jeszcze jest do wyciśnięcia.
Joanna Jax napisała powieść wielowymiarową, wielowątkową i naprawdę fantastyczną. Znajdziemy w niej przede wszystkim miłość, nadzieję i szczęście, lecz także rozpacz, determinację i nienawiść. Będziemy kłusować na koniu, tarzać się w błocie, krwawić, zabijać, szpiegować. Będziemy przemierzać świat w poszukiwaniu zemsty, by w końcu spróbować znaleźć spokój. Czy nam się to uda? Ja wiem, lecz Ty musisz się dopiero przekonać, do czego szczerze Cię zachęcam.
Wciągająca fabuła, rewelacyjne opisy, świetna kreacja bohaterów, naturalne dialogi i wiarygodnie odmalowane uczucia to zalety, które sprawiają, że książkę czyta się z wypiekami na twarzy. Polecam absolutnie każdemu.


Polacy nie gęsi...
Klucznik
Grunt to okładka
Czytam opasłe tomiska

"Dziedzictwo von Becków" - Joanna Jax

"...Więc niech pan zrozumie, cokolwiek miałoby być między nami, na pewno się nie zdarzy. Bo pan i ja jesteśmy z innej bajki. Sztukę znam jedynie z książek i opowiadań. Ponieważ pan jest bogatym Niemcem, a ja biedną Polką, to z pana będą się śmiali, a ze mnie szydzili. A na cichą metresę się nie nadaję, chociaż nie potępiam tych kobiet, które z głodu idą na ulicę albo godzą się na upokarzający układ. Wyrzuciliby mnie z pracy, gdyby zobaczyli mnie z oficerem SS. Nie chcę pana poznawać, nie chcę, żeby pan się okazał dobrym i fascynującym człowiekiem, ponieważ nie chcę później cierpieć."

Wydawnictwo: Videograf

    Rok wyd:2014

Stron:405

Kraj:Polska

 Warszawa, teraźniejszość. Piotr Dragoński pracujący jako oficer śledczy w stołecznej komendzie dostaje wezwanie do jednej z niezamieszkałych kamienic, gdzie dwójka młodych ludzi znalazła zwłoki zastrzelonego mężczyzny. Być może to morderstwo będzie miało związek z prowadzoną przez niego obecnie sprawą. Żeby dowiedzieć się kim jest ofiara i kto ją zabił, trzeba przebrnąć przez historię pewnej miłości, która rozpoczęła się w 1934 roku w Gdańsku.

Gdańsk. 1934.Maria Tarnowska jest młodą polską nauczycielką. Pracuje w polskiej szkole, skromny pokój na poddaszu wynajmuje od starej Niemki. Pewnego deszczowego dnia spotyka na swej drodze Wernera von Becka, niemieckiego oficera SS, wywodzącego się ze starego, bogatego rodu. Od pierwszej chwili coś ich do siebie przyciąga. lecz ta miłość nie może dać im szczęścia. Zafascynowani sobą, przez jakiś czas nie zwracają uwagi na dzielące ich różnice, ukrywają swoją miłość przed innymi i żyją w bańce szczęścia. Wszystko się zmienia, kiedy Maria zachodzi w ciążę. Werner postanawia udać się do Berlina, by rozmówić się z rodziną. Zdaje sobie sprawę, że jego wybranka nie spotka się z przychylnym przyjęciem, jednak wie również, że nie zrezygnuje za nic z tej miłości. Na drodze do ich szczęścia staje ojciec Wernera wraz z kobietą, która pragnie zostać jego żoną , Ritą von Lausch. Sprytną intrygą rozdzielają zakochaną parę, co przyczyni się do wielu późniejszych nieszczęść.

Wraz z Marią przenosimy się do małej wsi, gdzie w czasie wojny udaje jej się uratować pewną żydowską rodzinę, za co drogo przyjdzie jej zapłacić. Wraz z Wernerem rabujemy żydowskie domy z dzieł sztuki, równocześnie ratując życie małej żydowskiej dziewczynce, która jeszcze pojawi się w tej historii. Przez osiemdziesiąt lat obserwujemy zmagania głównych bohaterów oraz kolejnych pokoleń, przemierzamy przez europejskie miasta, by na koniec znów znaleźć się w warszawskiej kamienicy.

Każdy z wykreowanych przez autorkę bohaterów jest postacią ciekawą i przykuwającym uwagę, a przy tym łatwy do odróżnienia wśród reszty bohaterów. Nie ma problemu z gubieniem wątków, myleniem postaci czy czasu trwania akcji. Losy Marii i Wernera wciągają totalnie, ciężko się oderwać od lektury, zwłaszcza w czasach wojennych, choć i później, gdy śledzimy życie ich syna i innych ważnych dla fabuły postaci, jest ciekawie i wzruszająco.

Saga Joanny Jax to powieść wielowątkowa, wielowymiarowa, owiana tajemnicami, urozmaicona bogactwem postaci i miejsc, różnorodnością problemów i wydarzeń. Tutaj ciągle coś się dzieje, a autorka stosując zamykanie rozdziałów tajemniczymi stwierdzeniami wzmacnia chęć do czytania kolejnego rozdziału. Książka jest przesycona uczuciami miłości, nienawiści, chęci zemsty, rezygnacji, nadziei, zagubienia, demoralizacji, braku akceptacji. Mamy tu przyjaźń, szantaż, przekupstwo, ucieczkę, zmianę tożsamości i morderstwo. Miłość odgrywa w powieści zasadniczą rolę, jest motorem wszystkich zdarzeń i jest miłością przez duże M.

Powieść ogromnie mi się podobała i można powiedzieć, że ją zwyczajnie połknęłam bez popijania:)

Polacy nie gęsi...
Pod hasłem
Klucznik - niewspółcześnie
Wyzwanie biblioteczne
W 200 książek dookoła świata
Czytam opasłe tomiska