Pan Urbanowicz niezmiernie mnie zaskoczył. Oczywiście, domyślałam się, że powieść mi się spodoba, gdyż czytałam wcześniej sporo recenzji, mimo wszystko jednak nie sądziłam, że książka będzie aż tak dobra. Zwracam honor Panie Autorze:)
Co przede wszystkim wywarło na mnie duże wrażenie, to budowanie klimatu, które przebija tutaj niejeden przeczytany przeze mnie horror. Powolne wprowadzanie czytelnika w świat, który nie różni się niczym od naszego świata. Świat, w którym każdy z nas, pewnie nie jeden raz, miał wrażenie, iż zauważył coś kątem oka lecz później to zignorował. Autor bardzo mocno opiera się na drzemiących w ludziach lękach i obawach. I powiem jedno. Na pewno nie pojadę na Suwalszczyznę i podejrzewam, że w ogóle do lasu długo już nie wejdę. Atmosfera stworzona przez pisarza wyjątkowo mocno działała na moją wyobraźnię, właśnie ze względu na te początkowe niedomówienia. Szelest kroków, pęknięcie gałązki, widziana kątem oka postać, odbicie w lustrze, dziwne cienie na fotografii. Kiedy dołączyć do tego niesamowicie plastyczne i szczegółowe opisy otaczającej bohaterów przyrody, przywołać stare legendy i wierzenia, dodać trochę metafizycznych zdarzeń, otrzymujemy świetnie napisaną powieść grozy, która mocno oddziałuje na podświadomość i pobudza ukryte lęki.
 |
Wydawnictwo: Novae Res
Rok wyd:2015
Stron:462
Kraj: Polska
|
